ไผ่สีสุก

ไผ่สีสุก
ชื่อสามัญ : Spiny Bamboo, Thorny Bamboo, Thorny Branch Bamboo
ไผ่สีสุก เชื่อกันว่ามีถิ่นกำเนิดในแถบ เกาะสุมาตรา ชวา และ บอร์เนียว ซึ่งกระจายปลูกทั่วไปอยู่ในเขตร้อน และในประเทศไทยนิยมปลูก ไผ่สีสุก” มาแต่โบราณแล้ว ส่วนใหญ่จะปลูกเป็นแนวรั้วบ้าน ทางด้านทิศตะวันออกหรือทิศบูรพา

ความเชื่อและความเป็นมงคล

เป็นไม้มงคล เมื่อปลูกแล้วจะทำให้เจ้าของ และคนในครอบครัวมีความสุข ความเจริญตามชื่อที่ถูกเรียกขาน สีสุก เป็นมงคลนามเพื่อให้เกิดความสุข ความเจริญ มีความสุขกายสบายใจทุกอย่างนั้นเอง ซึ่งคนโบราณนิยมปลูกไผ่สีสุกไว้ทางทิศตะวันออก (บูรพา)

นอกจาก ความเชื่อดังกล่าวแล้ว หน่อของ ไผ่สีสุก ยังกินได้ทั้งสด และดองเปรี้ยวปรุงเป็นอาหารได้หลายอย่าง มีรสชาติกรอบอร่อย ส่วนลำไผ่ ใช้ในการจักสาน ทำเฟอร์นิเจอร์ หรือทำไม้คานหาม ซึ่งมีความทนทานได้สูง และลำไผ่ ยังสามารถนำมาทำข้าวหลาม จะสุกเสมอกันทั้งกระบอก ข้าวจะไม่แฉะเกินไป จะนิ่มเหนียว รับประทานอร่อยมาก

ลักษณะทั่วไป

            เป็นไผ่ลำต้นสูง 10-18 เมตร มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 8 – 12 ซม. ผิวเรียบเป็นมัน ข้อไม่พองออก ลำแข็ง มีกิ่งมากแตกตั้งฉากกับลำต้น มีหนามโค้งออกเป็นกลุ่ม กลุ่มละ 3 อัน อันกลางยาวกว่า ส่วนลำมีรูเล็กเนื้อหนา ใบมีจำนวน 5 – 6 ใบ ที่ปลายกิ่ง ปลายใบเรียวแหลม โคนเป็นรูปลิ่มกว้าง หรือตัดตรง แผ่นใบกว้าง 0.8-2 ซม. ยาว 10-20 ซม. ด้านใต้ใบ มีสีเขียวอมเหลือง เส้นลายใบมี 5 – 9 คู่ ก้านใบสั้น มีขอบใบสาก ครีบใบเล็กมีขน ดอกออกเป็นช่อ ส่วนมากอายุมีราว 30 ปี จะออกดอกหนึ่งครั้ง หน่อมีขนาดใหญ่ มีกาบสีเหลืองห่อหุ้ม ขนที่หน่อเป็นสีน้ำตาล

การขยายพันธุ์

ขยายพันธุ์โดยวิธีการ ปักชำ
1. ใช่ท่อนไม้ไผ่มาตัดท่อนเป็นท่อนๆ ให้ติดปล้อง 1ปล้อง (ข้อตา)
2. นำมาปักไว้ในวัสดุปักชำ เอียงประมาณ 45 องศา
3. เรียงเป็นแถวเป็นแนวเดียวกันเพื่อสะดวกในการดูแลรักษา
4. เติมน้ำลงในกระบอกไม้ไผ่ให้เต็มประมาณ 4สัปดาห์ หน่อจะแตกออกจากตาไผ่ และรากจะงอกออกจากปุ่มใต้ตา

ประโยชน์ทางยา


1. ใบ รสขื่น เฝื่อน ขับและฟอกล้างโลหิตระดูที่เสีย ขับระดูขาว
2. ตา รสเฝื่อนเข้ายาที่ใช้แก้ฝีหนองภายในต่างๆ แก้ร้อนในกระหายน้ำ แก้ไข้พิษ ไข้กาฬ
3. ราก รสกร่อยเอียนเล็กน้อย ขับปัสสาวะ ขับนิ่ว
4. หน่อไม้ตาเต่า รสขม แก้ตับหย่อน ตับทรุด ม้ามย้อย

กําลังเสือโคร่งกําลังเสือโคร่ง

กําลังเสือโคร่ง ชื่อสามัญ : Birch                  กําลังเสือโคร่ง , นางพญาเสือโคร่ง หรือ พญาเสือโคร่ง จัดเป็นพรรณไม้ยืนต้นสูงขนาดใหญ่ พบขึ้นได้ทั่วไปตามป่าดงดิบแล้ง ป่าละเมาะ และป่าโปร่งทั่ว ๆ ไป มีถิ่นกำเนิดและพบได้มากทางภาคเหนือ และภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย เป็นต้นไม้ประจำจังหวัดน่าน และพบในบางประเทศของทวีปเอเชีย ยุโรป อเมริกาเหนือ และอเมริกาใต้

ต้นกันเกราต้นกันเกรา

กันเกราชื่อสามัญ : Anan/ Tembusu/ Ironwood พบตามป่าเบญจพรรณ ป่าดิบแล้ง ป่าเต็งรัง ยอดอ่อนและใบอ่อนใช้กินเป็นผักสดได้ ความเชื่อและความเป็นมงคล ต้นกันเกราเป็นไม้มงคลชนิดหนึ่ง ด้วยชื่อที่เป็นมงคล เพราะ กันเกรา หมายถึง ป้องกันสิ่งชั่วร้ายทั้งหลายไม่ให้มาทำอันตรายใด ๆ ไม้กันเกราเป็นไม้ที่นิยมใช้ประกอบพิธีกรรมต่างๆ เพื่อเสริมสิริมงคลในพิธีนั้นๆ เช่น ตอนวางศิลาฤกษ์ การลงเสาเอก การขึ้นบ้านใหม่ และชื่อทางเหนือและอีสาน ที่ว่ามันปลา ก็ยิ่งพ้องกับคำว่าข้าวใหม่ปลามัน เลยถูกนำไปใช้ในงานมงคลสมรสอีกด้วย จัดเป็นพรรณไม้มงคล และเป็นพรรณไม้สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ลักษณะทั่วไปของต้นกันเกรา

ดอกลิลลี่ดอกลิลลี่

ดอกลิลลี่ชื่อสามัญ : lilyชื่อวิทยาศาสตร์ : Lilium                          มีถิ่นกำเนิดอยู่ในทวีปเอเชีย แถบประเทศจีนและประเทศญี่ปุ่น เป็นพืชสยพันธุ์หัว มีกลิ่นหอม ดอกอูมใหญ่ ใช้หัวสะสมและหล่อเลี้ยงอาหารใต้ดิน สายพันธุ์ดอกลิลลี่สีขาวที่แท้จริง เกิดขึ้นบนเกาะครีต จากนั้นนักสำรวจชาวยุโรปจะมาเจอ จึงได้นำไปเป็นสมุนไพรรักษาโรคภัยในยุควิกตอเรีย และ ออกัสติน เฮนรี่